Star Wars: Battlefront II

Star Wars Battlefront II od Pandemic Studios, wydane w 2005 roku, to jedna z największych i najbardziej lubianych strzelanek swoich czasów osadzonych w uniwersum Gwiezdnych Wojen. Gra oferowała dokładnie to, o czym marzył każdy fan franczyzy: możliwość znalezienia się w samym środku epickich bitew — na Hoth, Geonosis, Mustafar — dowodząc szturmowcami, droidami, Rebeliantami lub klonami. Skala robiła ogromne wrażenie: dziesiątki jednostek na ekranie, bitwy naziemne i kosmiczne w jednej grze oraz duża różnorodność klas i pojazdów.

Na tle pierwszej części Battlefront II zrobiło ogromny krok naprzód na kilku polach naraz. Najważniejszą nowością była możliwość grania kultowymi bohaterami i złoczyńcami — Darthem Vaderem, Yodą, Mace’em Windu, Obi-Wanem Kenobim — co zamieniało zwykłą bitwę w coś naprawdę filmowego. Walki kosmiczne dodały zupełnie nowy wymiar rozgrywce: myśliwce, krążowniki i abordażowe operacje sprawiały wrażenie osobnej, pełnoprawnej gry w grze.

Na szczególną uwagę zasługiwał tryb „Galactic Conquest” — lekka warstwa strategiczna, w której gracz przejmował systemy, budował bazy i formował armię, a następnie osobiście brał udział w decydujących bitwach. Dawało to poczucie prawdziwej wojny rozciągniętej w czasie i przestrzeni, a nie tylko zestawu oderwanych map. Kampania obejmowała wydarzenia Wojen klonów i epoki Galaktycznego Imperium, opowiadając historię z perspektywy żołnierza 501. Legionu — jednostki, która przeszła drogę od klonów-wyzwolicieli do narzędzia represji Palpatine’a.

Technicznie gra prezentowała się solidnie jak na swoje czasy, a soundtrack złożony z orkiestrowych motywów Johna Williamsa działał bezbłędnie: muzyka Gwiezdnych Wojen w kontekście bitew tworzyła tę samą atmosferę, którą trudno opisać słowami, ale której nie da się pomylić z niczym innym.

Nawet dziś Star Wars Battlefront II z 2005 roku pozostaje wzorcem tego, jaki powinien być fanowski shooter oparty na dużej franczyzie — hojny w zawartość, wierny pierwowzorowi i po prostu dający frajdę. Na tle późniejszych prób wskrzeszenia serii wypada szczególnie dobrze: bez agresywnej monetyzacji, bez sztucznych ograniczeń — tylko czysta radość z tego, że stoisz na Geonosis w zbroi klona i słyszysz narastający ryk droidów.