Return To Castle Wolfenstein

Return to Castle Wolfenstein od id Software i Gray Matter Interactive, wydane w 2001 roku, to jeden z tych shooterów, które przywróciły gatunkowi utracony zapał. Po długiej przerwie seria powróciła nie jako prosty remake, lecz jako pełnoprawna, samodzielna opowieść z o wiele bogatszym jak na tamte czasy narratywem: agent B.J. Blazkowicz ponownie trafia w ręce nazistów, lecz za kulisami wojny dzieje się jawne piekło — okultystyczne eksperymenty, zombie, potwory z innych wymiarów i szalony naukowiec Wilhelm Strasse, znany jako Deathshead.

Gra zręcznie przeplatała znany wojenny shooter z elementami horroru. Etapy skradankowe w zamku przechodziły w strzelaniny na zaśnieżonych ruinach, potem gracz trafiał do krypty pośród ożywionych umarłych — i wszystko to brzmiało naturalnie, a nie jak zbiór niespowiązanych eksperymentów. Arsenał był niewielki, ale każda broń miała charakter: Thompson radośnie trzaskał, karabin snajperski wymagał opanowania, a miotacz ognia dawał niemal nieprzyzwoitą przyjemność.

Technicznie gra stała na wysokim poziomie: zmodyfikowany silnik Quake III Arena zapewniał płynny obraz i responsywne sterowanie, choć według standardów 2001 roku grafika nie robiła już oszałamiającego wrażenia — to było raczej dojrzałe, niezawodne rozwiązanie niż przełom. Sztuczna inteligencja przeciwników wyróżniała się na tle konkurencji: żołnierze osłaniali się nawzajem, okrążali flanki i reagowali na dźwięk.

Multiplayer żył własnym życiem i wielu pamięta go nawet lepiej niż kampanię dla jednego gracza. Tryby zespołowe z klasami — żołnierz, medyk, inżynier, porucznik — położyły fundament pod cały podgatunek: to tutaj wykiełkowały nasiona tego, co później rozwinęło się w Enemy Territory. Mecze były napięte, mapy przemyślane, a społeczność przetrwała lata.

Return to Castle Wolfenstein to trafienie w sedno epoki: gra nie próbowała wymyślać koła na nowo, lecz zebrała to, co najlepsze w wojennym shooterze i okultystycznym thrillerze, w zwartą, dobrze poprowadzoną całość. Nie była rewolucją, lecz pozostała wzorcem swojego podgatunku — dziełem, względem którego do dziś mierzy się solidny, klimatyczny shooter.