Medal of Honor

Medal of Honor od DreamWorks Interactive, wydane w 1999 roku na PlayStation, było jedną z pierwszych gier, które naprawdę próbowały przenieść doświadczenie II wojny światowej do formatu pierwszoosobowej strzelanki, na długo zanim gatunek stał się masowym zjawiskiem. Steven Spielberg, występujący jako producent i autor koncepcji, chciał oddać ducha filmu Szeregowiec Ryan w interaktywnej formie, i ta intencja jest wyczuwalna na każdym poziomie.

Gracz wciela się w Jimmy’ego Pattersona — oficera OSS wykonującego tajne operacje w okupowanej Francji, Norwegii i Niemczech. W przeciwieństwie do większości strzelanek tamtej epoki, nie chodziło tu po prostu o ostrzeliwanie fal przeciwników: misje obejmowały sabotaż, kradzież dokumentów, niszczenie obiektów i ucieczki tuż pod nosem wroga. Dawało to poczucie prawdziwej pracy szpiegowskiej, a nie zwykłej arcade’owej strzelaniny.

Warstwa techniczna prezentowała się bardzo dobrze jak na swoje czasy: silnik oddawał surowość i ciężar wojennej rzeczywistości, niemieccy żołnierze reagowali na hałas, a poziomy oferowały wyraźną różnorodność — od plaż Normandii po zaśnieżone fiordy. Na osobną uwagę zasługiwała muzyka Michaela Giacchino, utrzymana w orkiestrowym stylu i nadająca ton całej serii na lata.

Gra nie była pozbawiona wad: sterowanie na padzie bywało toporne, sztuczna inteligencja przeciwników — nierówna, a niektóre misje cierpiały na niejasne cele, zmuszające gracza do bezcelowego błądzenia po poziomie. Mimo to w 1999 roku był to odważny i dopracowany produkt, który wyznaczył nowy standard dla konsolowych strzelanek wojennych.

Medal of Honor położyło fundament, na którym później wyrosły zarówno Call of Duty, jak i Brothers in Arms. Udowodniło, że II wojna światowa może stać się pełnoprawną wypowiedzią artystyczną — z atmosferą, historią i emocjonalnym ciężarem, a nie kolejnym tłem dla bezmyślnej strzelaniny.