Age of Empires: The Rise of Rome

Age of Empires: The Rise of Rome od Ensemble Studios, wydane w 1998 roku, było dodatkiem do oryginalnego Age of Empires, który pojawił się w dość nietypowych okolicznościach: jego produkcję zainicjowały opóźnienia w tworzeniu Age of Empires II, więc studio wydało rozszerzenie, by podtrzymać zainteresowanie komercyjne pierwszą grą. Tematyczne skupienie na Rzymie stworzyło pomost między światem antycznym z podstawki a średniowiecznym klimatem przyszłej kontynuacji — i ta koncepcja okazała się zaskakująco organiczna.

Dodatek wprowadza cztery nowe cywilizacje — Rzym, Kartaginę, Palmirę i Macedonię — a także pięć nowych jednostek: procarzy, kawalerię wielbłądzią, rydwany z kosami, opancerzone słonie i ogniste galery. Każda z nowych frakcji przyniosła własne drzewko technologii i swój styl gry, co wyraźnie poszerzyło możliwości strategiczne w multiplayerze. Nowa rzymska architektura, wspólna dla wszystkich czterech cywilizacji, odróżniała zawartość dodatku od oryginału.

Wśród nowych technologii wyróżniają się Martyrdom, pozwalająca poświęcić kapłana, by nawracać wrogie jednostki, oraz Logistics, zmniejszająca koszt ludnościowy piechoty o połowę — ta druga całkowicie zmieniała taktykę w późnej fazie gry. Cztery nowe kampanie obejmują historię Rzymu od narodzin republiki na Półwyspie Apenińskim, przez wojny punickie, aż po epokę Cezara i Augusta, a osobna seria misji „Wrogowie Rzymu” pozwalała spojrzeć na wydarzenia z drugiej strony.

Prawdziwą perłą dodatku okazały się jednak ulepszenia interfejsu, które dziś wydają się oczywiste. Możliwość zaznaczania wszystkich jednostek jednego typu dwuklikiem i ustawiania kolejki produkcji była ogromnym ułatwieniem, szczególnie w multiplayerze. Dodano też możliwość zmiany limitu populacji, nowy rozmiar mapy „gigantyczny” oraz klawisz do przechodzenia między wydarzeniami gry. Te drobiazgi znacząco poprawiły komfort rozgrywki.

Ensemble Studios pokazało, że rozszerzenie może być nie próbą wyciśnięcia pieniędzy z udanego tytułu, lecz uczciwym dialogiem z odbiorcami: studio wzięło listę rzeczy irytujących graczy i metodycznie je dopracowało. Rise of Rome to rzadki przypadek, gdy projekt wymuszony potrzebą produkcyjną okazał się lepszy, niż gdyby powstał wyłącznie „dla zasady”.