Mount & Blade

Mount & Blade od TaleWorlds Entertainment, wydane w 2008 roku, to jeden z tych rzadkich przypadków, gdy indie‑gra stworzona dosłownie przez dwie osoby zmienia postrzeganie całego gatunku. Armeński deweloper Armağan Yavuz i jego żona rozpoczęli prace już w 2004 roku, a owocem tych czterech lat drobiazgowej pracy stał się unikalny miks RPG, symulatora średniowiecznej wojny i strategii politycznej, niepodobny do niczego, co ukazało się wcześniej.

Największym objawieniem gry był system walki konnej. W przeciwieństwie do większości RPG tamtego czasu, gdzie walka na koniu sprowadzała się do naciśnięcia jednego przycisku, tutaj wszystko opierało się na fizyce, bezwładności i kierunku ataku. Prędkość konia wpływała na siłę ciosu, kąt zamachu decydował, czy trafisz przeciwnika w ogóle, a nieudolny ruch mógł wyrzucić cię z siodła. Walki piesze wymagały kontrolowania dystansu i wyboru chwili ataku — to wszystko tworzyło poczucie autentycznych średniowiecznych starć, brudnych i nieprzewidywalnych.

Otwarto‑światowa Calradia żyła własnym życiem. Frakcje toczyły wojny niezależnie od działań gracza, lordowie przejmowali zamki, szlaki handlowe padały ofiarą bandytów, a ceny rynkowe zmieniały się w zależności od sytuacji militarnej. Gracz mógł zacząć jako bezimienny awanturnik i stopniowo awansować do właściciela zamków i wasala króla — lub zostać królem samym, jednocząc kontynent pod swoim sztandarem. Brak sztywnych łańcuchów zadań, brak narzuconego narratywu.

Technicznie gra wyglądała skromnie nawet jak na rok 2008, a zawartości początkowo było mało — świat wydawał się nieco pusty, dialogi minimalistyczne, a losowe zadania szybko się powtarzały. Jednak to właśnie ta niedokończoność paradoksalnie dała podwaliny pod powstanie jednej z największych społeczności modderskich w historii PC.

Patrząc wstecz, Mount & Blade jest dowodem na to, że jedna genialnie zrealizowana mechanika potrafi udźwignąć całą grę. Walka konna do dziś pozostaje niedościgniona w gatunku — żadna kolejna gra, wliczając sequel TaleWorlds, nie odtworzyła w pełni tego pierwotnego uczucia galopu przez szeregi przeciwników z włócznią w dłoni. To był szkic wielkiej gry, ale szkic, w którym główna idea została dopracowana do perfekcji.