C&C: Red Alert 3

Command & Conquer: Red Alert 3 od EA Los Angeles, wydane w 2008 roku, to jedna z najbardziej widowiskowych i celowo niepoważnych strategii swojego czasu. Trzecia część kultowej serii definitywnie porzuciła resztki realizmu i postawiła na groteskę, filmowość i jawny absurd jako środek artystyczny. Aktorzy w przerywnikach filmowych, szalona fabuła z podróżami w czasie i trzy asymetryczne frakcje — wszystko to składało się na coś w rodzaju kosztownego kabaretu nakręconego z autentyczną miłością do gatunku.

Główną nowością była trzecia strona konfliktu — Imperium Wschodzącego Słońca, utrzymane w duchu japońskiego pop‑artu i estetyki anime. Sowiety i Sojusz otrzymały przerobione armie z nowymi jednostkami, wiele z nich mogło się transformować lub zmieniać tryby walki bezpośrednio na polu bitwy. Kooperacyjna kampania, w której każdą misję można przejść z żywym partnerem, to odważne posunięcie w gatunku — i działało zaskakująco dobrze, wymuszając inne taktyki i dając znanym scenariuszom nowe wymiary.

W warstwie wizualnej gra była aż nadto krzykliwa: kwasowe kolory, eksplozje wielkości kwartałów, gigantyczne niedźwiedzie‑transformery i bojowe delfiny były odbierane nie jako błędy, lecz jako zalety. Ścieżka dźwiękowa Jamesa Hannigana kontynuowała tradycję Klepackiego — ciężka, marszowa, z nutami industrialu — i świetnie budowała atmosferę zimnej wojny w świecie, gdzie zdrowy rozsądek poddał się już w prologu.

Multiplayer okazał się niespodziewanie głęboki: asymetria frakcji dawała szerokie pole do eksperymentów strategicznych, a bitwy morskie — od dawna zapomniany element gatunku — wróciły i były istotnym elementem rozgrywki. Aktualizacje balansujące przynosiły mieszane rezultaty, a niektóre jednostki pozostały "złamane" do końca wsparcia.

Red Alert 3 to świadomy i pewny wybór rozrywki dla rozrywki — bez pretensji do głębi i bez przeprosin za absurd. Seria w tym momencie dawno już stała się parodią samej siebie, a trzecia część przyjęła to z otwartymi ramionami. Dla poszukujących taktycznej surowości była rozczarowaniem; dla reszty — jednym z najzabawniejszych RTS‑owych doświadczeń lat 2000.